چشم ­اندازهای بین­ رشته ­ای تحقیقات حمل ­و نقل

تأثیر COVID-19 و فاصله­ گذاری اجتماعی متعاقب بر رفتار مسافرت

از: Jonnas De Vos، دانشکده برنامه­ ریزی بارلت، دانشگاه کالج لندن، پادشاهی متحده بریتانیا

خلاصه:

گسترش ویروسCOVID-19 منجر به اقدامات بی­ سابقه­ ای در زمینه محدودکردن سفر و مشارکت درفعالیت­ها در بسیاری ازکشورها شده است. فاصله‌گذاری اجتماعی به معنای کاهش تعاملات بین افراد به منظور آهسته کردن سرعت گسترش ویروس، به هنجار جدید تبدیل شده است. در این دیدگاه، اینجانب درخصوص مفاهیم بالقوه فاصله گذاری اجتماعی در الگوهای سفر روزانه بحث خواهم کرد. پرهیز از تماس اجتماعی می تواند تعداد و انواع فعالیتهای خارج از خانه افراد و همچنین چگونگی انجام این فعالیت ها توسط مردم را کاملاً تغییر دهد. می­توان انتظار داشت که تقاضا برای سفر کاهش یابد و مردم با وسایل نقلیه عمومی کمتری سفرکنند. فاصله اجتماعی ممکن است بر سلامت وآرامش ذهنی تأثیر منفی بگذارد، زیرا ممکن است منجر به انزوای اجتماعی و فعالیت بدنی محدود شود. در نتیجه، پیاده­ روی و دوچرخه ­سواری ،تفریحی یا کاربردی، می تواند راه های مهمی برای حفظ سطح رضایت­ بخش سلامتی و رفاه باشد.

در نتیجه سیاست­گذاران و برنامه­ ریزان باید سعی­ نمایند سفرهای فعال را تشویق ­کنند، در حالی­که متصدیان حمل و نقل عمومی باید بر ایجاد روشهایی برای استفاده ایمن از حمل­ ونقل عمومی تمرکز نمایند.

مقدمه

شیوع COVID-19 (همچنین به عنوان ویروس کرونا شناخته می شود) در ماه دسامبر ۲۰۱۹ در ووهان( چین) آغاز شد و به سرعت در بسیاری از کشورها در سراسر جهان گسترش یافت (به عنوان مثال ، جیانگ و دیگران ، 2020 ؛ لیپیستچ و دیگران ، 2020). در مارس 2020 ، سازمان بهداشت جهانی شیوع را همه گیری اعلام کرد وکشورهایی مانند چین ، ایتالیا ، اسپانیا و ایالات متحده بیشترین ضربه را دیدند. در حال حاضر (14 آوریل، 2020)، بیش از ۰۰۰/۷۵۰/۱ نفر از مردم آلوده شده اند و بیش از ۰۰۰، ۱۱0 نفر از آنها در اثر ویروس جان خود را از دست داده اند (www.who.int). بسیاری ازکشورها اقدامات بی سابقه ای را برای جلوگیری از تماس اجتماعی به منظور کاهش شیوع ویروس انجام داده اند. تعطیلی مدارس ، مغازه ها ، رستوران ها و بارها، منع رویدادهای عمومی و تشویق نمودن یا اجباری کردن کار درخانه از آن جمله اند. این اقدامات می توانند به عنوان "فاصله گذاری اجتماعی نامیده شوند و مخصوصاً برای بیماریهایی (مانند COVID-19) که توسط قطرات ریز تنفسی منتقل می شوند و مستلزم همجواری خاصی از مردم است، کارآمد می باشد (وایلدر اسمیت و فریدمن ، 2020). برخی از کشورها (به عنوان مثال ، چین ، ایتالیا ، اسپانیا) با منع یا کنترل رفت و آمد ، فاصله اجتماعی را اعمال کرده اند (دربعضی از مناطق یا کل کشور) ، در حالی که کشورهای دیگر(به عنوان مثال ، هلند ، سوئد ، پادشاهی متحده بریتانیا و ایالات متحده) اقدامات آسانتری رابرای فاصله گذاری اجتماعی انجام داده اند. تا کنون مشخص نیست که اقدامات مبتنی بر فاصله گذاری اجتماعی چه مدت دوام خواهد داشت، علاوه بر این که ممکن است موج های بعدی ویروس منجر به ایجاد موجهای جدید فاصله گذاری اجتماعی در آینده نزدیک شود (وو و همکاران ، 2020).

اقدامات فاصله گذاری اجتماعی تأثیر مهمی بر مشارکت در فعالیت ها دارد . بسیاری از افراد به طور موقت بیکار شده اند و یا در خانه کار می­کنند ، وبیشتر فعالیتهای خارج از خانه (فعالیت تفریحی) لغو شده اند.در نتیجه ، تقاضای سفر کاهش می یابد و بسیاری از کشورها شاهد کاهش مشهود در رفت و آمد با اتومبیل (به شدت کاهش ازدحام و آلودگی هوا) ، ودر استفاده از حمل و نقل عمومی (که اغلب منجر به خدمات کمتر می شود) بوده اند (به عنوان مثال کاریگتون 2020، گلدبائوم 2020, ،  پلامر و پوپوویچ 2020). البته ، این فقط یک وضعیت موقتی است و ما می توانیم انتظار داشته باشیم که پس از برداشتن این محدودیت ها، مشارکت در فعالیت های خارج از خانه و تقاضای سفر دوباره افزایش یابد. با این حال ، ما نمی دانیم این اقدامات چه مدت به طول می انجامد و آیا باید منتظر موجهای بعدی باشیم؟

به علاوه، بیشتر  مردم ممکن است پس از لغو قوانین فاصله گذاری اجتماعی هنوز از ارتباط اجتماعی هراس داشته باشندکه این امر می تواند بر مشارکت در فعالیت ها و سفر تأثیر بگذارد. در این دیدگاه، اینجانب چند فرضیه در مورد تأثیرات بالقوه فاصله اجتماعی در رفتار سفر را ارائه می دهم. این دیدگاه به شرح ذیل سازمان یافته است. در بخش 2 ، اینجانب اثرات بالقوه فاصله اجتماعی بر رفتار سفر را توصیف می کنم ، در حالی که در بخش 3 پیامدهای بالقوه برای سلامتی و رفاه توضیح داده شده اند. بخش 4 نتیجه گیری و توصیه هایی در خصوص خط مشی را ارائه می دهد. اگرچه شیوع COVID-19 تأثیرات عمده ای بر سفرهای بین المللی داشته است، این دیدگاه بر روی الگوهای سفر روزانه متمرکز است.

۲-تغییرات در رفتار سفر

در نتیجه فاصله اجتماعی ، ممکن است تقاضای سفر به دلیل  افزایش میزان کار در خانه ، آموزش الکترونیکی و کمتر شدن تعداد رویدادها  و فعایت های عمومی کاهش یابد. مردم ممکن است تمایل بیشتری به انجام فعالیت در خانه با اعضای خانواده یا دوستان نزدیک داشته باشند

این امر ممکن است به ازدحام و ترافیک کمتر اتومبیل در ساعات اوج رفت و آمد و استفاده کمتر از حمل و نقل عمومی منجر شود. مردم همچنین ممکن است تمایل بیشتری به تحویل کالاهای خریداری شده به منزل بصورت آنلاین (به عنوان مثال غذا ، لباس) داشته باشند و در نتیجه سفرهایی که برای خرید انجام می شود کاهش­می یابد (شی و همکاران ، 2019).

البته، فاصله اجتماعی می تواند در انتخاب شیوه سفر نیز موثر باشد. ممکن است مردم از حمل و نقل عمومی خودداری کنند  زیرا حمل و نقل عمومی می تواند محل تولید ویروس ها باشد و مکان هایی تلقی می گردد که ممکن است اجتناب از تماس با مسافران دیگردر آنجا دشوار باشد (تروکو و همکاران ، 2011).کسانی که گزینه های دیگری غیر از استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی ندارند، سعی نمایند با مسافرت در ساعات کم ازدحام از اتوبوس ها و قطارها استفاده نمایند. البته اگر اپراتورهای حمل و نقل عمومی تصمیم بگیرند که ظرفیت یا تعداد رفت و آمد سفرها را به دلیل تقاضای کم کاهش دهند، این امر کمی مشکل به نظر می رسد. افراد دارای دسترسی به اتومبیل، ممکن است تمایل بیشتری به رانندگی داشته باشند ، زیرا اتومبیل آنها را در برابر مسافران دیگر«محافظت» می کند. به دلیل کاهش تقاضای سفر، احتمال می رود بهره مندی بیشتر از اتومبیل منجر به کیلومترهای پیموده شده بیشتری توسط آن نخواهد شد. در حقیقت ، رانندگی و ازدحام کمتر را می توان انتظار داشت. افزایش در استفاده از تاکسی و خدمات سواری ، به ویژه از نوع حمل و نقل عمومی را نیز افزایش می یابد. همچنین پیاده روی ودوچرخه سواری ممکن است - در صورت سفرهای کوتاه رو به تزاید بگذارد ، زیرا از این طرق می توان از ارتباط اجتماعی در خلال سفرهای فعال به راحتی اجتناب نمود. با توجه به کاهش فعالیت های خارج از خانه ، ممکن است افراد بنا به دلایل تفریحی بیشتر پیاده روی و دوچرخه سواری کنند.

3. اثرات تغییر رفتار سفر بر سلامتی و رفاه

از آنجا که افراد غالباً فعالیت­های خارج از خانه را به منظور  حفظ و ارتقای سلامت برنامه ریزی می کنند و انجام می دهند، کاهش فعالیت در اثر فاصله گذاری اجتماعی می تواند دارای تأثیر منفی بر سلامتی باشد ( دی وس و دیگران، 2013 و اتما و دیگران، 2010) . ممکن است فعالیت های خارج از خانه متوقف شوند  یا در صورت کاهش خدمات حمل و نقل عمومی می توانند برای افراد فاقد اتومبیل غیر قابل دسترسی باشند. این جداسازی منجر به سطوح پایین تر تعامل اجتماعی  و خودسازی و سطوح بالاتر استرس، خستگی و افسردگی می شود ( بروکس و دیگران 2020) . از آنجائیکه مردم دیگر مقاصد زیادی برای سفر ندارند، فاصله گذاری اجتماعی می تواند منجر به  «سفرهای بدون جهت» بیشتری شود و این به معنای سفرهای بدون مقصد می باشد. مردم می توانند قدم بزنند، آهسته بدوند، دوچرخه سواری کنند، با اتومبیل به عنوان یک فعالیت تفریحی گردش کنند و از احساس سرعت لذت ببرند و از تماس با محیط و زیبایی­های آن بهره مند گردند( مختاریان و سولومون، 2001). در نتیجه سفر تفریحی می تواند نقش مهمی در حفظ سطح خاصی از سلامت ذهنی داشته باشد. مطالعات نشان داده اند که نتایج سفر فعال در تجربه احساسات مثبت بخصوص پیاده روی و دوچرخه سواری باید مورد تشویق قرار بگیرند ( دی وس و دیگران، 2016، سینگلتون 2019).

اقدامات فاصله گذاری اجتماعی تأثیرات مثبت ، مستقیم و واضحی بر سلامتی دارند ، زیرا برای جلوگیری از آلوده شدن افراد به ویروس COVID19 اعمال می شوند. با این حال، از آنجا که افراد اغلب فعالیت های بدنی را از مشارکت در برخی از فعالیت های خارج از خانه (به عنوان مثال تناسب اندام، ورزش ، کار) بدست می آورند، فاصله گذاری اجتماعی می تواند منجر به افت قابل توجهی در فعالیت بدنی شود ( پنیک و دیگران، 2019) .با عنایت به اینکه به بزرگسالان توصیه می شود حداقل 150 دقیقه در هفته فعالیت بدنی متوسط داشته باشند تا از افزایش وزن جلوگیری کنند (WHO, 2010)، این نکته حائز اهمیت است که با پیاده روی و دوچرخه سواری مکررتفریحی یا کاربردی از نظر جسمی فعال باشند. در غیر این صورت ، احتمالاً میزان فعالیت بدنی برای اکثر افرادکاهش خواهد یافت و منجر به افزایش سطح چاقی ، دیابت و بیماریهای قلبی عروقی می شود (لی و همکاران ، 2010). از جنبه مثبت، کاهش تقاضا برای حمل و نقل (موتوری) - به شرطی که با سهم بیشتری از استفاده از اتومبیل جبران نشود - به احتمال زیاد به تصادفات رانندگی کمتر (و صدمات و تلفات مربوط به آن) ، و پیاده روی و دوچرخه سواری ایمن تر منتهی خواهد شد (پوچر و دیجکسترا، 2003). چندین شهر قبلاً کاهش قابل توجهی در تصادفات رانندگی را گزارش کرده اند (اگرچه اغلب گزارش می­شود که سهم اتومبیل های تندرو افزایش می یابد) (به عنوان مثال ، رایتر و سهاگان،  2020). بعلاوه، ترافیک کمتر ممکن است باعث کاهش آلودگی هوا شود، در نتیجه احتمال بیماریهای تنفسی ، آسم ، آسیب ریه و فشار خون بالا کاهش می یابد (2016، WHO) و احتمالاً سرعت گرم شدن کره زمین کمتر می شود.

 

4-    نتیجه

می توان انتظار داشت که - در زمان فاصله گذاری اجتماعی - مردم کمتر به سفر بپردازند، آنها سعی خواهند کرد از حمل و نقل عمومی اجتناب ورزند و ممکن است فعال­ترسفر کنند (به صورت تفریحی در مسافت های کوتاه) و یا با اتومبیل. کاهش تقاضا برای سفر - به عنوان پیامد کاهش فعالیت های خارج از خانه - ممکن است منجر به انزوای اجتماعی بیشتری شود  و بر سلامت ذهنی تأثیر منفی بگذارد .پیاده روی و دوچرخه سواری تفریحی می تواند نقش مهمی درحفظ سلامت داشته باشد. این امر می تواند فعالیت بدنی را حفظ نموده و خطر ابتلا به چاقی مفرط را کاهش دهد.

سیاست گذاران و برنامه ریزان حمل و نقل می توانند افراد را به دوچرخه سواری ترغیب نمایند . آنها می توانند  این کار را با تخصیص موقت فضای خیابانهایی که کمتر مورد استفاده قرار می گیرند به عابران پیاده و دوچرخه سوارها انجام دهند. (کینگ و کریزک ،2020) ، این عمل به ویژه در مکانهایی­که قبلا تحت تأثیر ازدحام رفت و آمد بوده و از زیرساخت کافی برای پیاده روی و دوچرخه سواری برخوردار نبوده اند، قابل انجام می باشد. شهرهایی در اروپا (به عنوان مثال ، برلین ، وین) ، آمریکای شمالی (به عنوان مثال ، فیلادلفیا ، ونکوور) ، و آمریکای لاتین (به عنوان مثال ، بوگوتا ، مکزیکوسیتی) تصمیم گرفته اند که بطور موقت خطوط اتومبیل را به پیاده روها و لاین های دوچرخه تبدیل کنند (لیکر ، 2020). بعلاوه، محدود کردن اتومبیل ها از خیابانهای محلی خاص ، قرار دادن پارکینگ های اضافی دوچرخه سواری(پاپ-آپ) و کاهش زمان انتظار برای عابران پیاده برای عبور از جاده ها می تواند راه های آسان ، ارزان و سریع برای ترغیب سفر فعال باشد. بعنوان مثال ، برخی از شهرهای استرالیا اقدام به  اجرای گذرگاههای اتوماتیک عابر پیاده نموده اند بطوریکه مردم مجبور نیستند دکمه ای را فشار دهند (لیکر ، 2020). در مکانهایی که این اقدامات موفقیت آمیز است (یعنی ، منجر به جریان زیادی از مسافران فعال می شود ) ، این اقدامات می تواند دائماً اجرایی باقی بمانند.

اپراتورهای حمل و نقل عمومی بایستی بر تبدیل حمل و نقل عمومی به یک روش ایمن­ تر سفر در زمان فاصله گذاری اجتماعی تمرکز کنند، و افراد بدون اتومبیل یا دارای معلولیت جسمی را برای سفر به اطراف توانمند سازند، به خصوص افراد دارای درآمد کم و دسترسی کمتر به اتومبیل ها معمولا قادر نیستند در خانه فعالیت نموده و بنابراین به استفاده از حمل و نقل عمومی ادامه می دهند (به عنوان مثال ، گلدباوم وکوک ، 2020). اگرچه خدمات حمل و نقل عمومی به شدت به درآمدهای ناشی از کرایه ها بستگی دارد، اپراتورهای حمل و نقل عمومی بایستی تشویق شوندکه تعداد و ظرفیت حمل و نقل عمومی کاهش محسوسی نداشته باشد (به دلیل داشتن مسافران کمتر)، اما می بایست سطح مشخصی از خدمات را ارائه نمایند تا مسافران بتوانند فاصله ایمنی را از یکدیگر حفظ نمایند.

از آنجا که بسیاری از اپراتورهای حمل و نقل عمومی در حال حاضر - به دلیل سقوط شدید درآمد دارای مشکلات مالی هستند (به عنوان مثال ، بجر 2020 ،  ؛ فویه 2020) ، دولت ها می توانند به طور موقت اپراتورهای حمل و نقل عمومی با مشکلات مالی را در انجام این کار پشتیبانی نمایند. اگر اقدامات فاصله گذاری اجتماعی برای دوره های طولانی تری ادامه یابد،  اپراتورها باید در خصوص سازماندهی مجدد فضای داخل اتوبوس ها و واگن های قطار فکر کنند ( مثلا ساخت کوپه های جداگانه بیشتر). بنابراین مسافران می توانند به راحتی از تماس اجتماعی اجتناب نمایند و سفر امنی داشته باشند.  در نهایت سیاست گذاران و برنامه ریزان بایستی تلاش کنند فضاهای سبز عمومی بیشتری در شهرها ایجاد نمایند تا شهروندان بتوانند در آنجا پیاده روی یا دوچرخه سواری نمایند و یا با دوستان پاتوق داشته باشند. این کار بدین منظور انجام می گیرد که  افراد مقیم در حومه های با تراکم کم و وابستگان به اتومبیل ترجیح ندهند در مناطق مسکونی گردهم آیند. 

بیانیه مشارکت تألیف CRediT

Jonas De Vos: تصور ، تجسم ، نگارش - پیش نویس اصلی ،نوشتن - بررسی و ویرایش.

قدردانی

بدینوسیله نویسنده از خواننده ناشناس برای نظرات ارزشمند ایشان تشکر می نماید. با دریافت این نظرات بهبود کیفیت این دیدگاه امکان پذیر می گردد. این کار توسط بنیاد تحقیقاتی Flanders (FWO) پشتیبانی شده است (اعطای کمک مالی فلندر به شماره 12F2519N)

مترجم: پوپک اشتری